Дизимнен өтиў    Кириў
Сайтқа кириў


ҚОЛЛАРЫМ РУЛЬДЕ, КӨЗЛЕРИМ ЖОЛДА… (фельетон орнына)
Негизинде мениӊ қушағыма сегиз адам жайғасада. Бул кеўлимниң тарлығынан да емес, имканиятларымның шекленгенлигинен де емес, жаратылысым солай. Лекин, ҳәр дайым 10-12 адамды көтерип мәнзилиме жол аламан. Ҳәзир болса он үш адам мениң жолдасым. Олардан биреўи мениӊ ҳақыйқый достым, ол мени басқарады, анығырығы жол көрсетеди. Ал, қалғанлары болса ўақтынша досларым.
Бүгин ҳәмме инсан ҳәм буйымларға имканиятлар есиги ашық. Бирақ, бул есиктен тек мен ғана ишке кире алмайтуғындайман.
Ҳәр сапары мәнзилге жол алғанымда аяғым тартпай, зорға ҳәрекетленемен. Тисимди-тисиме қойып шыдайын десем, олар бир-бирине сақыр-сақыр тийип, мазамды алады. Бирақ мениң саўлығымды ойлайтуғын адам жоқ. Жолларымныӊ тегис болмағаны аздай, оның үстине көшелер де қап-қараңғы. Балалығымнан түнде жүриўге қорқаман. Қәне енди жолларымды жақтыландырыўшы нур – шырақлар болғанында өз мәнзилиме мен де, жанымдағылар да қыйналмай жеткен болар едик.
Айтпақшы, мениң және бир жолдасым бар. Бизлер тек екеўмиз. Екеўимиздиң жүрер жолларымыз да, тәғдиримиз де бирдей. Гейде ойға таламан: «неге тек бизлер усындай азаплы тәғдирге көнип жасаўымыз керек. Биз буған мәжбүрмиз бе? Қайсы гүнамыз ушын өмиримиз бундай аўыр қысыўметте өтиўи керек?». Сораўлар бар, жуўап жоқ.
Басқа өзим сыяқлы заманласларыма қатты ҳәўесим келеди. Мәселен, сегизбай, төртжан, үшгүл, алтыхан, бесбайларға қудай берген имканиятларды санасаң сан жетиспей қалатуғындай. Буның ишинде қасық айланбайды екен-ғой деп ойламаң. Қызғаныш емес, ҳәўес көзи менен қарап атырман. Бизлерге де сондай имканиятлар жаратылғанда деп әрман етемен. Бирақ мениӊ де олар ҳәўес еткендей тәреплерим бар. Мәселен, олардың көпшилигиниӊ таяғын ийт ғайзап жүргенде, мени интизар болып күтиўшилер көп болады. Базы да адамлардың еки көзи төрт болып, мени көрсе тайда туяқ қалмай, қушақ ашып жуўырысады. Әлбетте, мен буған иш ишимнен қуўанаман. Аўа да, досларыӊның көп болыўы қандай жақсы. Бирақ бәри-бир ишимди кемирип жүрген бир дәртим бар. Мени сол қыйнайды.
Дәртимди кимге айтсам да, дәртимди жеңиллетиў ҳаққында айтып, тили менен орақ орады. Дәртлерим болса адамлардыӊ бир қулағынан кирип, екиншисинен шығып кетебереди. Әйтеўир, мениң пәраўан турмыс кешириўим түйениң қуйрығы жерге жетиўин күтип турған болмаса болар еди-аў.
Бул неси тырнақ астынан кир излеп атыр деп ойламаң. Усы ўақытқа шекем аўзыма қатық уйытып, жанымды келиге қамап, оны қоярға жер таппай, дәртимди айтайын десем жүрегим даўамай жүр едим. Бирақ, енди қырқына шыдап қырық бирине шыдамайжақпан. Себеби, жасым да бираз жерге барып қалды. Өз ўазыйпамды орынлай алмайтуғын болғанлықтан, мениң орныма басқа жасырақ, аўзының сарысы кетпеген жасларды хызметке алсаңыз деген өтиниш пенен ишим жанғанынан, дәртимди дәстан етип отырман. Нийетим, өзимнен кейинги әўладларға жақсы имканиятлар жаратылғанын көриў. Көрпеме қарап аяқ созып жүр едим, бирақ енди аяқтың ушын көрпеден шығарыў ўақты келгендей. Шынын айтсам сабыр кесам толды. Маған жәрдем бериӊ… Сен кимсеӊ дейсиз бе? Мен… мен сол қой аўзынан шөп алмайтуғын 61-санлы жөнелисли ТАКСИмен.

Сахиб ЖАМАЛ
Комментария жазыў
Атыңыз:
E-Mail:
Полужирный Наклонный текст Подчеркнутый текст Зачеркнутый текст | Выравнивание по левому краю По центру Выравнивание по правому краю | Вставка смайликов Вставка ссылкиВставка защищенной ссылки Выбор цвета | Скрытый текст Вставка цитаты Преобразовать выбранный текст из транслитерации в кириллицу Вставка спойлера
Код:
          Включите эту картинку для отображения кода безопасности
кодты жаңалаў

Кодты киритиң: